Zo deden we dat vroeger toch ook?

Het is alweer even geleden dat ik heb geschreven. Niet omdat ik geen tijd kon vrijmaken, geen zin had of ideeën tekort kwam. Ideeën borrelen altijd vanzelf op. En daar lag het probleem, want ze verdwenen ook weer. Poef, weg, even ongrijpbaar zoals vlak voordat ze bij je opkomen.

Mijn hoofd was te vol. Door alles wat je de hele dag door leest, hoort, ziet, denkt en doordat je dat elke minuut van de dag moet. Stel dat je wat mist op het nieuws, Facebook, die WhatsApp-groepen waarin je met 20 anderen zit. Of stel, zoals ik het iemand heel mooi hoorde verwoorden, dat de wereld zonder jou ook doorgaat.

Stel je voor, zeg. Dat je daarom steeds maar weer in je smartphone/tablet/laptop moet duiken. En meteen ook, want tja de rest van de tafel doet ook vrolijk mee. Dat je er aan went dat je altijd wat moet doen.

Terwijl het heus niet zo erg is om soms ‘gewoon’ te wachten op de tram, om ‘gewoon’ om je heen te kijken als je door de wijk fietst, om ‘gewoon’ lekker mensjes te kijken op het terras. Zo deden we dat vroeger toch ook?

Kan je tenminste weer eens rustig je gedachten op de loop laten, vrij associëren, je hoofd opruimen. Kan je dat ene idee vasthouden, daar een scherm/medium/platform bij zoeken en een stukje schrijven. Van vaker je verstand op nul word je heus niet dommer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s